Pancho Guedes

Amancio d’Alpoim Miranda Guedes,​ conocido como Pancho o Amancio Guedes es un arquitecto, escultor y pintor portugués, nacido en el año 1925 en Lisboa, arquetipo del Modernismo ecléctico camo football uniforms.

Nacido en Lisboa en 1925, se trasladó con su familia al territorio portugués de Mozambique cuando contaba sólo 7 años de edad.​

Estudió en Santo Tomé y Príncipe, Guinea water bottle sale, Lisboa, Lourenço Marques (actual Maputo), Johanesburgo y en Oporto.

Pasó mucho tiempo en el territorio portugués de África Oriental, donde diseñó más de 500 edificios, muchos de ellos en la capital del territorio, Lourenço Marques. Guedes formó parte del “Team 10”, un grupo de arquitectos que se reunieron en julio de 1953 en el 9º Congreso del CIAM y adoptaron nuevos enfoques para el urbanismo. Aparte de sus grandes proyectos arquitectónicos, es un activo escultor y pintor y ha expuesto en el Museu Berardo Colecção – Museo de la Colección Bernardo en Lisboa, entre otros lugares. Tras la Revolución de los claveles en Lisboa, abandonó el territorio prácticamente independiente. La independencia de Mozambique fue establecida en 1975 y oficialmente fue nombrada como República Popular de Mozambique.

La dramática salida de Mozambique en el año 1974 dejó a su familia casi sin dinero. Pero gracias a su reputación adquirida casi legendaria, Pancho recibió una invitación para ocupar una cátedra en el recién fundado departamento de Arquitectura de la Universidad de Witwatersrand en Johannesburgo.

Desde 1990, es profesor en Lisboa. Dando clases en la Facultad de Arquitectura de la Universidad Técnica de Lisboa y en la Universidad Lusófona de Lisboa. ​

Es el autor del “Casal dos Olhos” o Casa de los ojos, inspirada en Gaudí, en Eugaria, en los alrededores de Sintra runners hydration belt.

Gran parte de su obra construida se encuentra en Mozambique y data de la década de 1950 y de la de 1960.​

También tiene obra construida en África del Sur.

Bloch (Fernsehserie)

Bloch war eine Fernsehfilm-Reihe des Südwestrundfunks und des Westdeutschen Rundfunks. Die 24 rund 90-minütigen Filme wurden von 2002 bis 2013 in loser Folge jeweils zur Hauptsendezeit in der Reihe FilmMittwoch im Ersten ausgestrahlt. Dieter Pfaff spielte den Psychiater und Psychotherapeuten Dr. Maximilian Bloch, der in Köln und Baden-Baden tätig ist und seinen Patienten mit Hilfe von Empathie, Humor refilling water bottles, List und detektivischem Spürsinn zu helfen sucht. Dabei wird oft sein eigenes, kompliziertes Privatleben strapaziert und er mit sich selbst schmerzhaft konfrontiert.

Die Konzeption der Serie stammte von Peter Märthesheimer und Pea Fröhlich. Dieter Pfaff entwickelte die Figur des Psychotherapeuten Bloch mit, einem früheren Berufswunsch entsprechend. Einige der Folgen entstanden in Koproduktion der beiden Sender SWR und WDR, andere wurden nur von einem der Sender oder der Baden-Badener Tochterfirma des SWR Maran Film produziert.

In den Folgen 1–5, 7, 8, 11, 14 und 20 wurde die Filmmusik von Irmin Schmidt komponiert und gespielt.

Bloch beschränkt sich in der Serie auf eine psychotherapeutische Arbeitsweise. Psychiatrisches Arbeiten, etwa die Behandlung mit Psychopharmaka, wird nur am Rande thematisiert. Inhaltlich bezieht sich Bloch gelegentlich auf die Psychoanalyse als Behandlungsmethode; so legen sich Patienten z. B. teilweise auch auf eine Behandlungsliege. Bei allen (sehr weitreichenden) künstlerischen Freiheiten der Serie, bleibt im Kern jedoch tatsächlich ein Hauptanliegen der Psychoanalyse klar erkennbar, nämlich das Ringen Blochs darum, die Symptome seiner Patienten nicht nur zu erfassen und zu beseitigen, sondern diese vielmehr im Kontext des Lebens und der Biografie des Patienten zu sehen und in ihrer Bedeutung als Hilferuf der Seele zu begreifen, bzw. den dahinter liegenden unbewussten Konflikt zu verstehen; dies – ganz in psychoanalytischer Tradition – auch in Bezug auf z. B. wahnhafte Symptome.

Alle Filme wurden auf DVD veröffentlicht, zuletzt die Fälle 21–24 am 13. Juni 2013. Die Folge Schwarzer Staub wurde ab 16 Jahren freigegeben meat tenderizer uses, die weiteren Fälle ab 12 Jahren.

Schwarzer Staub (2002) | Ein begrabener Hund (2002) | Tausendschönchen (2003) | Silbergraue Augen (2003) | Ein Fleck auf der Haut (2004) | Schwestern (2004) | Ein krankes Herz (2005) | Der Freund meiner Tochter (2005) | Die Wut (2006) | Der Mann im Smoking (2006) | Der Kinderfreund (2007) | Die blaue Stunde (2008) | Vergeben, nicht vergessen (2008) | Schattenkind (2009) | Bauchgefühl (2009) | Der Tod eines Freundes (2009) | Verfolgt (2010) | Die Geisel (2010) | Der Heiland (2011) | Inschallah (2011) | Der Fremde (2012) | Heißkalte Seele (2012) | Das Labyrinth (2013) | Die Lavendelkönigin (2013)

Kyle of Lochalsh Line

The Kyle of Lochalsh Line is a primarily single track railway line in the Scottish Highlands, running from Dingwall to Kyle of Lochalsh. Many of the passengers on the trains are tourists but one can also expect to meet locals visiting Inverness for shopping, and commuters. All services are provided by Abellio ScotRail and run to Inverness. Most services run to or from Inverness; one daily train runs beyond Inverness to Elgin (in the current 2016 timetable) having in the past come from Glasgow, Edinburgh or Aberdeen. No section of the line is electrified and all trains on the line are diesel-powered, as are all other trains in the Scottish Highlands.

The route was built in three sections:

Latterly the Strathpeffer Branch operated between 1885 and 1951.

In the 1960s the line was listed to be closed under the Reshaping of British Railways report, however it was reprieved and services continued.

In 1989 the bridge over the River Ness at Inverness was washed away, leaving both it and the Far North Line stranded, but new “Sprinter” trains were brought over by road, and a temporary yard was built to service them at Muir of Ord. The section of line along Loch Carron is particularly troublesome and prone to landslides, often closing that section.

Whilst undeniably a rural line, a historic term in the Act of Parliament for the railways here and around Inverness means that one through service per day is operated over the line towards Aberdeen (see above), whereas all other services start and finish at Inverness.[citation needed]

From 1999 onwards, the then ScotRail operator, National Express, began the removal of the Class 156 “Sprinter” trains. Their replacement was to be the faster, higher standard Class 158s. These trains offered a better all round travelling experience, with air conditioning, improved speed, lighting, seating, storage and general comfort. There is now a dedicated fleet of Class 158 units based at Inverness serving the Kyle of Lochalsh line, the Far North Line to Wick and Thurso, and the Aberdeen to Inverness Line. The next franchise owner First ScotRail had continued the current situation, with improvement to the depot facilities at Inverness.

During the winter months there are three, generally 2 car services, per day in each direction, with no Sunday services. During summer months, Monday to Saturday services increase to four in both directions, mostly running as 4 cars, with two services in each direction on a Sunday.

As of December 2008 service enhancements have meant the introduction of four daily trains all year round, Monday – Saturday.

The stations on the line that have passing loops are Muir of Ord, Dingwall, Garve, Achnasheen and Strathcarron. Only Dingwall and Kyle stations are staffed phone holder belt, however all stations along the route have lighting and passenger information posters with train timetable details. Most have passenger information telephone points fitted so that remote customer service staff can be contacted. Normal office hours apply. Along the route there are 29 bridges and 31 cuttings.

The Kyle of Lochalsh Line was featured in Eddie McConnell’s lyrical documentary The Line to Skye (1973) with commentary by Scottish writer William McIlvanney, commissioned as part of Ross & Cromarty’s campaign to keep the line open at a time when it was threatened with closure. The film follows the train from Inverness to Kyle of Lochalsh, describing the communities, landscape and wildlife along its route, while contrasting the frustration of motorists with the relaxation of the journey by rail.

In Stephen Durrell’s 1939 documentary West of Inverness, the importance of the Kyle of Lochalsh line to the crofters of the West Highlands is demonstrated through its role of transporting passengers, mail best fuel belt, parcels, food and livestock to and from their communities. The film shows the LMS steam locomotives that operated the line at this time.

In the episode of Great Railway Journeys of the World “Confessions of a Trainspotter” (1980), Michael Palin travels from London to the Kyle of Lochalsh and returns with the railway station’s sign.

Video 125 Ltd. produced a driver’s eye view documentary of the line in 1987, when the service was still operated using loco-hauled trains, in this case motive power being provided by Class 37 no. 37262 named Dounreay after the nuclear power station. Narration was by Paul Coia.

Nicholas Whittaker travelled the line both ways during the summer of 1973, an experience he wrote about in his 1995 book Platform Souls.

As with the other railway lines of the western Highlands (the West Highland Railway and the Callander and Oban Railway), John Thomas wrote a comprehensive and highly readable history, The Skye Railway.

Facteur nucléaire hépatocytaire 4

Le facteur nucléaire hépatocytaire 4 (en anglais hepatocyte nuclear factor-4 runners hydration pack, HNF4) est une protéine de la superfamille des récepteurs nucléaires meat tenderizer substitute, de la famille des récepteurs orphelins c’est-à-dire un facteur de transcription ne possédant pas à ce jour de ligand clairement défini. HNF4 est impliqué dans la régulation de la différenciation cellulaire hépatique.

Il existe deux isoformes de HNF4 appelées HNF4-α et HNF4-γ codées respectivement par le gène HNF4A localisé sur le chromosome 20 et le gène HNF4G localisé sur le chromosome 8 chez l’homme healthy water bottles.

Exprimé essentiellement dans le foie, HNF4 participe à son développement et plus particulièrement à la différenciation des cellules épithéliales hépatiques. HNF4 est également exprimé dans l’intestin, le rein, les cellules bêta du pancréas endocrine.

Des mutations du gène de HNF4-α ont été associées à la survenue d’un type particulier de diabète chez l’enfant appelé MODY de type 1 plain football shirts.

Delphinus (Gattung)

zwei springende Delphinus-Exemplare (Art nicht bestimmt)

Delphinus ist eine Gattung der Delfine (Delphinidae). Zu der Gattung gehören zwei sehr ähnliche Arten, der Gemeine Delfin (Delphinus delphis) und der Langschnäuzige Gemeine Delfin (Delphinus capensis). Der Gemeine Delfin bewohnt vor allem die küstenferne Hochsee und kommt auch in der Nordsee und im Mittelmeer vor, nicht jedoch im Indischen Ozean. Der Langschnäuzige Gemeine Delfin ist dagegen vor allem in tropischen Küstengewässern über dem Kontinentalschelf anzutreffen

Der Gemeine Delfin ist eine hochvariable Art und der schon 1828 beschriebene Langschnäuzige Gemeine Delfin wurde ursprünglich dem Gemeinen Delfin zugerechnet. Erst in den 1990er Jahren wurde die Art anerkannt.

Delphinus-Arten werden maximal 2,5 bis 2,70 Meter lang, Weibchen bleiben in der Regel etwas kleiner. Im Unterschied zu den vielen anderen Delfinen sind die Delphinus-Arten sehr auffällig gezeichnet. Sie besitzen an den Körperseiten ein charakteristisches „Stundenglasmuster“ mit einem ockerfarbenen großen Brust- und Seitenfleck auf dem Rumpf, der durch eine V-förmige Ausbuchtung der dunklen Rückenfarbe unterhalb der Finne von der hellgrauen Färbung der hinteren Seiten abgeschnürt wird. Ein weiteres für die Gattung typisches Merkmal ist ein dunkler Streifen, der sich auf jeder Unterkieferseite von deren Spitze bis zum Ansatz der dunklen Flipper erstreckt

Colombia 2016 Home MURIEL 9 Jerseys

Colombia 2016 Home MURIEL 9 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

. Die Melone ist bei beiden Arten gut ausgeprägt und führt zum typischen Kopfprofil.

Während der Gemeine Delfin die Hochsee bevorzugt, lebt der Langschnäuzige Gemeine Delfin küstennah in den Tropen. Beide Arten leben in großen Schulen, sind sehr lebhaft, schnelle Schwimmer und zeigen oft Sprünge, manchmal Salti und „reiten“ in den Bugwellen von Schiffen liter glass bottles. Sie ernähren sich von Schwarmfischen, Kalmaren und Krill. Das einzelne Junge wird nach einer Tragzeit von 10 bis 11 Monaten geboren.

Saint John’s (Antigua und Barbuda)

Parish

Saint John’s, amtlich City of Saint John’s oder St. John’s City thermos sale, ist die Hauptstadt des Inselstaates Antigua und Barbuda in der Karibik. Sie befindet sich im Nordwesten der Insel Antigua an einer Bucht des Karibischen Meeres. In Saint John’s leben 25.150 Einwohner (2005).

Die größte Stadt des Inselstaates wurde 1632 von englischen Kolonisten aus St. Kitts und Nevis angelegt. Die Siedlung war seitdem das Verwaltungszentrum von Antigua und ihrer Nachbarinsel Barbuda. Ab 1663 trafen in Saint John’s auch Kolonisten aus England ein. Im 18. Jahrhundert war die Stadt das Hauptquartier für den auf den Antillen stationierten Teil der Königlichen Flotte. 1981 wurde Saint John’s die Hauptstadt des neu gebildeten unabhängigen Staates Antigua und Barbuda.

Die alte Kernstadt war östlich an den Hafen angeschlossen, und erstreckte sich im 18. Jahrhundert, planvoll im Rechteck, in den Grenzen der heutigen Dickenson Bay Street – Stapleton Lane/Independance Avenue – South Street. Von da ist St pill fabric. John’s sternförmig ausgewachsen, und nimmt heute mit ihren Vororten den ganzen Nordwesten der Insel ein. Besonders landeinwärts der Altstadt um den Victoria Park sind die alten Stadtgrenzen noch merkbar.

Beherrschend im Stadtbild liegt die anglikanische St. John’s Cathedral, Hauptkirche der Stadt, des St

Brazil Home RONALDO 9 Jerseys

Brazil Home RONALDO 9 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

. John’s Parish und der Diözese North Eastern Caribbean and Aruba, die alle Inseln zwischen Puerto Rico und Guadeloupe umfasst.

Saint John’s ist das kommerzielle Zentrum des Staates sowie der Haupthafen der Insel Antigua. Die Stadt ist ein Exportzentrum für Zucker, Rum und Baumwolle sowie für die Herstellung von Kunsthandwerk, Faserprodukten cool water bottles, Töpferwaren und Textilien. Sie ist auch für den Fremdenverkehr interessant. Das Softwarehaus SlySoft vertreibt von Saint John’s seine Kopierprogramme.

Das Sir Vivian Richards Stadium hat eine Kapazität von etwa 10.000 Zuschauern. Dort werden vor allem Cricket-Spiele ausgetragen; das Stadion ist außerdem Heimatort des ortsansässigen Fußballvereins Antigua Barracuda FC.

L’Homme à l’étoile d’argent

L’Homme à l’étoile d’argent est le sixième album de la série de bande dessinée Blueberry de Jean-Michel Charlier (scénario) et Jean Giraud (dessin). Il a d’abord été pré publié dans Pilote avant d’être publié en album en 1969.

Durant l’été 1869, la petite ville de Silver Creek en Arizona est sous la domination de riches propriétaires qui y font régner la terreur. Avec l’aide de quelques personnes, Blueberry mettra fin à leur domination.

MacClure arrive en ville et y rencontre le shérif malgré lui. Après avoir discuté thermos steel water bottle, il s’offre comme assistant, ce qu’accepte le shérif avec réticence. MacClure assiste, furieux, à l’assassinat du shérif par El Gato, l’un des hommes des frères Bass.

Par la suite, il propose aux notables locaux d’aller chercher le lieutenant Blueberry pour occuper le poste vacant et remettre de l’ordre en ville. MacClure quitte discrètement de soir la ville pour aller chercher Blueberry, mais est remarqué par un homme de main des Bass. Ces derniers décident d’envoyer quelques tueurs à leur trousse.

Le lendemain, MacClure arrive au fort Navajo pour découvrir Blueberry en train de se faire sermonner pour ne pas maintenir la discipline, même si « [ses] hommes sont les mieux entraînés du régiment ». Après avoir lu la lettre des notables, le commandant du fort croit qu’un jeune officier peut faire office de shérif, mais ce dernier est trop maladroit au revolver. En conséquence, c’est Blueberry qui est envoyé à Silver Creek.

Blueberry, craignant un guet-apens, utilise une ruse indienne pour tromper les tueurs envoyés à sa rencontre : il installe son bivouac sur un terrain plat bien découvert. De nuit, les tueurs tirent sur des formes allongées, mais découvrent trop tard qu’il s’agit de leurres. Il s’ensuit une fusillade et quelques tueurs parviennent à s’enfuir.

Arrivé à Silver Creek avec les prisonniers, Blueberry demande que soit rassemblée une cour pour les juger, mais les notables sur place refusent d’y être jurés, invoquant différents motifs. Blueberry, comprenant qu’ils ont peur, accepte de devenir shérif s’il a plein pouvoirs, ce qu’accepte le maire de la ville. Il rencontre aussi Miss Marsh, une jeune femme prête à témoigner contre les frères Bass. Blueberry désigne MacClure comme assistant du shérif. Dans la foulée, il décide d’aller faire un tour au saloon de la ville pour rencontrer les frères Bass.

Au saloon, Blueberry intime aux Bass de ne plus circuler en ville s’ils sont armés. L’un des deux tente de s’arranger, mais Blueberry refuse. Au même moment, l’un des tueurs de la nuit précédente dégaine son colt pour l’abattre dans le dos, mais Blueberry profite du grand miroir et désarme son adversaire. Il oblige tous les clients présents à se défaire de leurs armes, y compris le barman qui se préparait à le mettre en joue avec un fusil à canon scié. Blueberry sort du bar avec deux prisonniers, intimant à tous les clients de ne pas porter une arme à feu lorsqu’en ville, au risque d’être emprisonné.

Alors qu’il se dirige vers la prison avec ses deux prisonniers, Miss Marsh offre son aide à Blueberrey, mais il ne peut s’empêcher d’éclater de rire, ne croyant pas qu’elle soit capable de tenir une arme à feu. Elle le quitte de mauvaise humeur, le traitant d’ «&nbsp commercial meat cuber;antiféministe vieux jeu et prétentieux ».

Au bureau du shérif, un jeune homme, Dusty, se propose comme assistant. Malgré les moqueries des deux hommes, il démontre sa maîtrise du colt. Après qu’il a prêté serment, les trois hommes se préparent à passer une nuit sur place, en attente de nouveaux évènements.

Le lendemain, Dusty et MacClure se postent chacun à l’un des accès à la ville, un ensemble de bâtiments établis sur deux rangées. Pendant la journée, Dusty est amené à faire face à la bande des frères Bass. Bud tente de forcer le passage, mais Dusty l’empêche de passer. Alertés par les coups de feu, Blueberry et Miss Marsh viennent prêter renfort. Blueberry en profite pour arrêter l’un des hommes de la bande, El Gato, pour avoir abattu le précédent shérif d’une balle dans le dos. El Gato dit à son patron qu’il lui donne 48 heures pour le sortir de la prison, sinon il parlera.

Réunis avec le juge et Snuffy, le propriétaire du saloon, les Bass décident de libérer leurs hommes emprisonnés tout en enlevant Miss Marsh. Ils comptent profiter du faible pour l’alcool de MacClure.

Le lendemain, quelques notables de Silver Creek se montrent plus courageux, car « tout a diablement changé » : ils ont obligé le juge à former un tribunal dans les 48 heures. De son côté, Blueberry est inquiet pour la sécurité de Miss Marsh et demande au maire de lui rendre visite. Ce dernier, au moment d’ouvrir la porte de la classe de Miss Marsh, est presque abattu sur place. Miss Marsh est en effet une excellente tireur.

Snuffy fait porter deux bouteilles d’alcool à MacClure, que celui-ci s’empresse de boire au complet, malgré la chaleur écrasante, ce qui l’endort.

Le maire passe au saloon et mentionne à Snuffy que Miss Marsh a la gachette facile. Par la suite, Snuffy envoie un signal lumineux à la bande des frères Bass pour leur signaler que MacClure est endormi. Quelques minutes après, l’un des membres de la bande prend sa place, feignant de dormir. Un autre alerte Miss Marsh que MacClure est mal en point, ce qui l’incite à sortir de son bâtiment. Ils la capturent sans subir de coup de feu. Dans la foulée, les bandits décident de tuer Dusty, puisqu’ils vont surgir dans son dos, mais Miss Marsh le prévient.

Lorsque Blueberry apprend que MacClure a failli à sa tâche car trop saoûl, il lui arrache son insigne d’assistant-shérif et lui intime de disparaître de sa vue. Trouvant la situation intolérable, des notables du village forment un groupe pour aider Blueberry à pourchasser les frères Bass. Celui-ci se lance seul à leur poursuite, leur demandant de le suivre le plus vite possible. De son côté, Snuffy signale aux frères Bass que la voie est libre au village.

Au village, au courant du piège tendu par Snuffy, MacClure se rend au saloon pour le tuer. Il affirme que « par [sa] faute, il vient de perdre son étoile et son seul ami ». Il est arrêté dans son projet par Sam Bass, qui est entré dans le village quelques minutes auparavant.

De son côté, Blueberry croit que « cette piste est décidément trop facile à suivre ». Près d’un contrefort rocheux, il force son cheval à hennir, ce qui lui permet de découvrir où sont cachés deux bandits qui l’attendent. Faisant virevolter sa monture, il abat l’un des deux et, pendant que l’autre s’enfuit, il l’attrape au lasso. Après l’avoir traîné sur quelques dizaines de mètres, il intime au bandit de le conduire au lieu où est sequestrée Miss Marsh, ou bien il le ramène à Silver Creek en le tirant par terre.

MacClure, menacé par Sam Bass et ses complices, se rend à la prison et demande à Dusty d’ouvrir. Lorsque la porte s’ouvre, les bandits prennent le contrôle des lieux et Bass demande où sont les clefs des cellules.

De son côté, Blueberry monte une mise en scène où il feint d’être le prisonnier de l’homme qu’il a capturé. Il parvient ainsi à tromper l’homme qui monte la garde. Une fois les deux hommes menottés, Blueberry entre dans la maison. Entendant un bruit de galop, il croit que Bud Bass s’est enfui et en profite pour détacher Miss Marsh. Cependant, Bud s’était caché dans la maison et se découvre au moment où Blueberry est le plus vulnérable. Il lui annonce alors qu’il sera tué à l’extérieur, intimant à Miss Marsh de se tenir calme. Mais celle-ci parvient à lancer un objet contre une vitre, ce qui détourne l’attention de Bud Bass. Blueberry en profite pour dégainer un Derringer et menace à son tour Bud. Les deux tirent en même temps, mais seul Blueberry s’en sort vivant.

Averti par Miss Marsh de ce qui se trame à Silver Creek, Blueberry fonce pour aider Dusty et MacClure. À la prison, les bandits obligent ce dernier à déverrouiller les cellules, mais il brise la clé dans la serrure. Furieux, Sam Bass le tue à bout portant.

Toujours à la prison, la bande est alertée de la venue de Blueberry et de plusieurs cavaliers. Sam Bass décide de monter une mise en scène : il donne des ordres pour que la prison semble désertée. Au moment où les cavaliers arriveront, ils seront fusillés à bout portant. Alors que les bandits se préparent, ils entendent une voix dans leur dos : « LES MAINS EN L’AIR, COYOTTES ». MacClure a été sauvé par sa montre de poche, sur laquelle est venue s’écraser la balle tirée par Sam Bass. Les cavaliers trouvent ainsi la bande sous la surveillance de MacClure.

Une semaine plus tard, Blueberry fait ses adieux aux notables du village, ainsi qu’à Miss Marsh. Il s’excuse pour avoir douté d’elle et doit retourner à fort Navajo. Elle réplique qu’elle attendra son retour.

La trame du scénario comporte de nombreuses similitudes avec Rio Bravo (1959), western d’Howard Hawks.

Ainsi, on retrouve dans les deux œuvres un shérif solitaire (John T. Chance/Blueberry), une bande de bandits faisant la loi en ville et dirigée par deux frères (les Burdette/les Bass), des aides a priori peu efficaces : un alcoolique et un vieillard dans le film d’Howard Hawks (Dude et Stumpy) et un personnage à la fois vieux et alcoolique dans la bande dessinée (MacClure), un jeune adjoint sans expérience qui rejoint le shérif au cours de l’aventure (Colorado/Dusty), une femme à fort tempérament éprise du héros (Feathers/Miss March)

United States Home Jerseys

United States Home Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

, les prisonniers gardés en prison dès le début de l’histoire et que leurs compagnons vont à tout prix chercher à faire sortir (Joe Burdette/plusieurs hommes de main des Bass). La scène de l’arrivée en ville de la bande confrontée au barrage mis en place par Blueberry ressemble aussi beaucoup à celle du film.

D’ailleurs, comme un hommage discret à sa source d’inspiration, le dessinateur a représenté dans une case dans l’album deux cowboys qui présentent leurs armes à MacClure avant de rentrer dans la ville et qui apparaissent sour les traits des deux principaux acteurs du film : John Wayne et de Dean Martin.

Liste der denkmalgeschützten Objekte in Andovce

Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Andovce enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Andovce im Okres Nové Zámky.

Die Tabelle enthält im Einzelnen folgende Informationen:

Andovce | Bajtava | Bánov | Bardoňovo | Belá | Bešeňov | Bíňa | Branovo | Bruty | Čechy | Černík | Dedinka | Dolný Ohaj | Dubník | Dvory nad Žitavou | Gbelce | Hul | Chľaba | Jasová | Jatov | Kamenica nad Hronom | Kamenín | Kamenný Most | Kmeťovo | Kolta | Komjatice | Komoča | Leľa | Lipová | Ľubá&nbsp steak tenderiser;| Malá nad Hronom | Malé Kosihy | Maňa | Michal nad Žitavou | Mojzesovo | Mužla | Nána | Nová Vieska&nbsp pro football uniforms;| Nové Zámky | Obid | Palárikovo | Pavlová | Podhájska | Pozba | Radava | Rastislavice | Rúbaň | Salka | Semerovo | Sikenička | Strekov | Svodín | Šarkan | Štúrovo | Šurany | Trávnica | Tvrdošovce | Úľany nad Žitavou | Veľké Lovce | Veľký Kýr | Vlkas | Zemné

Mauricio Pochettino

Mauricio Pochettino (ur. 2 marca 1972 w Murphy) – argentyński trener i były piłkarz występujący na pozycji obrońcy.

Posiada również obywatelstwo hiszpańskie.

Mauricio Pochettino zawodową karierę rozpoczynał w 1988 roku w zespole Newell’s Old Boys Rosario, z którym dwa razy zdobywał mistrzostwo kraju. Łącznie dla tej argentyńskiej drużyny Mauricio w trakcie sześciu sezonów rozegrał 158 spotkań, w których strzelił osiem goli. Następnie trafił do występującego w Primera División Espanyolu Barcelona, z którym w debiutanckim sezonie zajął szóste miejsce w ligowej tabeli. W ekipie “Periquitos” Pochettino grał przez niemal siedem sezonów, w trakcie których w 2000 roku wywalczył Puchar Króla. Łącznie w barwach Espanyolu argentyński obrońca wystąpił w 216 ligowych pojedynkach i zaliczył jedenaście trafień. Następnie trafił do Ligue 1, gdzie podpisał kontrakt z Paris Saint-Germain F.C. Z ekipą PSG zajmował kolejno dziewiątą, czwartą i jedenastą lokatę w tabeli francuskiej ekstraklasy. Kolejnym klubem w karierze Pochettino było Girondins Bordeaux, jednak reprezentant Argentyny grał tam tylko przez rundę jesienną sezonu 2003/04. W zimowym okienku transferowym Mauricio powrócił do Espanyolu, z którym po raz drugi w karierze wywalczył Puchar Króla. Po trzech kolejnych sezonach spędzonych w tym zespole wychowanek Newell’s Old Boys zdecydował się zakończyć piłkarską karierę.

W reprezentacji swojego kraju Pochettino zadebiutował w 1998 roku. W 2002 roku wystąpił w zupełnie nieudanych dla “Albicelestes” mistrzostwach świata. Podopieczni Marcelo Bielsy już w rundzie grupowej musieli uznać wyższość Szwedów oraz Anglików i odpadli z turnieju. Na mundialu Mauricio zagrał we wszystkich trzech spotkaniach w pełnym wymiarze czasowym. Łącznie dla drużyny narodowej Pocchetino zaliczył 20 występów, w których strzelił dwa gole.

19 stycznia 2009 roku został szkoleniowcem Espanyolu Barcelona. Na tym stanowisku zadebiutował 25 stycznia, kiedy to prowadzona przez niego drużyna zremisowała 1:1 z Realem Valladolid. 26 listopada 2012 roku został zwolniony z funkcji trenera Espanyolu Barcelona z powodu słabych wyników. 19 stycznia 2013 roku pojawiła się informacja, że Argentyńczyk przejął angielskiego beniaminka Premier League – Southampton zastępując na tej pozycji Nigela Adkinsa. W maju 2014r. podpisał 5-letni kontrakt z Tottenhamem Hotspur.

1 Lloris (c) • 2 Trippier • 3 Rose • 4 Alderweireld • 5 Vertonghen • 6 Sánchez • 7 Son • 9 Janssen • 10 Kane • 11 Lamela • 12 Wanyama • 13 Vorm • 14 N’Koudou • 15 Dier • 17 Sissoko • 18 Llorente • 19 Dembélé • 20 Alli • 21 Foyth • 22 Gazzaniga • 23 Eriksen • 24 Aurier • 29 Winks • 33 Davies • 37 Walker-Peters • trener: Pochettino

1 Regulés • 2 Pochettino • 3 Cocca • 4 Distéfano • 5 Bellino • 6 Pellegrino • 7 Delgado • 8 Marini • 9 Esnáider • 10 Paz • 11 Molina • 12 Díaz • 13 Bazán • 14 Loza • 15 Mogrovejo • 16 Paris • 17 Morales • 18 Bassedas • trener: Merlo

Garry (1922–24) · Bru (1924–26) · Greenwell (1927–30) · Caicedo (1930–33) · Trabal (1933–35) · Caicedo (1935–1943) · Solé (1943–44) · Albéniz (1944–46) · Bosch (1946) · Planas (1946–47) · Espada (1947–49) · Caicedo (1949–50) · Nogués (1950–52) · Scopelli (1952–55) · Bravo (1955) · Zamora & Espada (1955–57) · Berkessy (1957–58) · Domingo (1958–59) · Barrios (1959–60) · Pons (1960–61) · Zamora (1961) · Saso (1961–62) · Arcas & Zamora (1962) · Herrera (1962–63) · Areso & Scopelli (1963–64) · Kubala (1964–65) · Argila (1965–66)&nbsp clothing pill shaver;· Di Stéfano & Espada (1966) · Kálmár (1966–69) · Argilés & Faura (1969) · Riera (1969–70) · Iriondo&nbsp where can i buy a glass water bottle;(1970) · Daučík (1970–71) · Santamaría (1971–78) · Herrera (1978) · Irulegui (1978–79) · Miera (1979–80) · Maguregui (1980–83) · Pavić (1983–84) · Azkargorta (1984–86) · Clemente (1986–89) · García Andoin & Mauri (1989) · Joanet (1989–90) · Díaz (1990) · Aragonés (1990–91) · Petrović (1991–92) · Clemente & Sabaté (1992) · Díaz Novoa (1992–93) · Díaz (1993) · Camacho (1993–96) · Carcelén (1996–97) · Flores & Miera (1997) · Camacho (1997–98) · Flores (1998) · Bielsa (1998) · Brindisi (1998–2000) · Flores (2000–02) · Ramos (2002) · Moya (2002) · Clemente (2002–04) · Fernández (2004) · Lotina (2004–06) · Valverde (2006–08) · Márquez (2008) · Mané (2008–09) · Pochettino (2009–12) · Aguirre (2012–14) · Sergio (2014–15) · Gâlcă (2015–16) · Flores (od 2016)

Knight (1892–95s· Robson (1895–96s· McMinn (1896–97s· Arnfield (1897–1911s· Swift (1911–12) · Arnfield (1912–19s· McIntyre (1919–24) · Goss (1924–1925s· Chadwick (1925–31) · Kay (1931–36) · Goss (1936–37) · Parker (1937–43) · Dominy (1943–46) · Dodgin (1946–49) · Cann (1949–51) · Roughton (1952–55) · Bates (1955–73) · McMenemy (1973–85) · Nicholl (1985–91) · Branfoot (1991–94) · Ball (1994–95) · Merrington (1995–96) · Souness (1996–97) · Jones (1997–2000) · Hoddle (2000–01) · Gray (2001) · Strachan (2001–04) · Sturrock (2004) · Wigley (2004) · Redknapp (2004–05) · Bassett i Wise (2005t· Burley (2005–08) · Gorman i Dodd (2008t· Pearson (2008) · Poortvliet (2008–09) · Wotte (2009) · Pardew (2009–10) · Wilkins (2010t· Adkins (2010–13) · Pochettino (2013–14) · Koeman (2014–16) · Puel (2016–17) · Pellegrino (od 2017)

Brettell (1898–1899) · Cameron (1899–1907) · Kirkham (1907–1908) · Turner (1908–1912s· McWilliam (1913–1927) · Minter (1927–1930) · Smith (1930–1935) · Hardinge (1935c· Tresadern (1935–1938) · McWilliam (1938–1942) · Turner (1942–1946) · Hulme (1946–1949) · Rowe (1949–1955) · Anderson (1955–1958) · Nicholson (1958–1974) · Neill (1974–1976) · Burkinshaw (1976–1984) · Shreeves (1984–1986) · Pleat (1986–1987) · Hartley i Livermore (1987t· Venables (1987–1991) · Shreeves (1991–1992) · Livermore i Clemence (1992–1993) · Ardiles (1993–1994) · Perryman (1994t· Francis (1994–1997) · Hughton (1997t· Gross (1997–1998) · Pleat (1998t· Graham (1998–2001) · Pleat (2001t· Hoddle (2001–2003) · Pleat (2003–2004t· Santini (2004) · Jol (2004–2007) · Allen (2007t· Ramos (2007–08) · Redknapp (2008–2012) · Villas-Boas (2012–2013) · Sherwood (2013–2014) · Pochettino (od 2014)

Powieść gejowska

Powieść gejowska – pojawiający się w krytyce literackiej podgatunek narracyjnych utworów literackich o fikcyjnej fabule i z więcej niż jednym wątkiem tematycznym, których najważniejszym lub jednym z najważniejszych wątków jest temat homoseksualizmu przedstawionych postaci. Podgatunek literacki szerszego zakresu badań zajmującego się literaturą LGBT.

Wybór powieści z wątkami homoseksualnymi w języku polskim jest znikomy w porównaniu z krajami anglosaskimi, niemieckojęzycznymi, czy romańskimi. Do nielicznych tego gatunku należą powieści polskich autorów, jak i powieści autorów zagranicznych uhonorowane międzynarodowymi nagrodami literackim, jak i powieści autorów o międzynarodowej sławie przetłumaczone na język polski.

Nurt powieści gejowskiej reprezentuje wprawdzie jednolicie wszystkie powieści, w których poruszany jest wątek homoseksualizmu mężczyzn, niemniej jednak powieść nie jest publikacją naukową poświęconą w całości jednemu aspektowi, czyli temat homoseksualizmu w powieści gejowskiej wyrażony jest zawsze na tle cech osobowościowych bohaterów i przy pomocy określonej fabuły, której tematyka może być bardzo różna.

Różnice fabuły dotyczą stylistyki tekstu, historycznego umiejscowienia fabuły, stopnia rozwoju biograficzno-psychicznego bohaterów, wydarzeń w kontekście kulturowo-społecznym, socjologiczno-środowiskowym i przypadkowo-indywidualnym, jak i poprzez ukierunkowanie wszystkich elementów na określony wiek adresata powieści, czyli czytelnika. Przy czym każda z podanych płaszczyzn tematycznych jest zbiorem różnych manifestacji/kontekstów.

Dla przykładu, na płaszczyźnie kulturowo-społecznej fabuła może być usytuowana w kontekście panującej religii, ustroju politycznego, obszaru językowego, przynależności rasowej lub mentalności narodowej. Fabuła każdej powieści gejowskiej jest zatem wynikiem danej konstelacji, składającej się z różnych manifestacji (kontekstów) z różnych płaszczyzn tematycznych.

Na płaszczyźnie biograficzno-psychiczno-rozwojowej manifestuje się stopień psychologiczno-rozwojowy bohaterów:

Na płaszczyźnie socjologiczno-środowiskowej następuje usytuowanie fabuły w wąskim kontekście socjologicznym: w obrębie związku dwojga mężczyzn, w relacji geja z matką, z ojcem, z obojgiem rodziców, z rodzeństwem, z najbliższą rodziną, z dalszą rodziną; w miejscu pracy; w relacji z pracodawcą meat tenderising marinade, ze współpracownikami; w kręgu przyjaciół; w obrębie miejsca zamieszkania; na tle środowiska heteroseksualnego lub homoseksualnego; w światku gejowskim; w środowisku intelektualistów; na wsi, w mieście; w klasie robotniczej; wśród arystokracji; w światku artystycznym; w środowisku klerykalnym; w branży rozrywkowej.

Płaszczyzna kulturowo-społeczna definiuje szeroki kontekst socjologiczny, opisując homoseksualność w relacji, najczęściej jednak w konflikcie lub konfrontacji z mentalnością danej części świata, państwa; w relacji z religią, tradycją, obszarem kulturowym; w kulturze europejsko-amerykańskiej, afrykańskiej, azjatyckiej, arabskiej; w kontekście jednej rasy, rasy większości lub mniejszości społecznej; w kontekście ustroju politycznego, prawodawstwa, administracji, praw człowieka, obszaru językowego.

Na płaszczyźnie przypadkowo-indywidualnej usytuowane są szczegółowe wydarzenia lub długotrwałe przeżycia o charakterze indywidualnym lub przypadkowym z życia bohaterów, wokół których usytuowane są wątki danej powieści. Płaszczyzna ta jest najbardziej zróżnicowana. Do najczęstszych kontekstów np. należą:

Płaszczyzna historyczna sytuuje dane wydarzenia w kontekście teraźniejszości, przyszłości, określonego przedziału w przeszłości, w nierealnym kontekście czasowym lub w ogóle bez kontekstu czasowego: powieść historyczna z czasów antycznych lub starożytnych, z czasów średniowiecza; powieść z początku XX wieku; z czasu II wojny światowej; z czasów Flower Power, Stonewall i rewolucji seksualnej; powieść współczesna z końca XX lub początku XXI wieku; powieść science-fiction; powieść fantastyczna.

Płaszczyzna stylistyczna odnosi się do technik pisarskich i środków stylistycznych opisanych w teorii literatury. Z kombinacji tych technik i środków powstają np. rodzaje narracji jak powieść…

Płaszczyzna adresatorsko-wiekowa uwzględnia możliwości psychiczne i intelektualne czytelnika skonfrontowanego z daną fabułą: literatura…

Na płaszczyźnie orientacji seksualnej zdefiniowane są orientacje seksualne bohaterów powieści i związane z nimi praktyki seksualne:

Dla przykładu, płaszczyzna biograficzno-psychiczno-rozwojowa uwzględnia kontekst dojrzałości psychiczno-rozwojowej bohaterów. Uwzględniając to kryterium znajdziemy powieści o dzieciach (Zuch E. White), o nastolatkach (Środek świata A. Steinhöfel), o młodych dorosłych (Linia piękna A. Hollinghurst – The story of the night C. Tóibín – Mój Giovanni J. Baldwin – Immoralista A. Gide), o dorosłych w średnim wieku (Like People in History F. Picano), o dorosłych w podeszłym wieku (Zapomniany język żurawi D. Leavitt) i o starcach (Klub koryncki A. Hollinghurst).

Naturalnie wiele powieści opowiada o więcej niż jednej osobie, opowiadając jednocześnie o osobach w różnym wieku jak w przypadku Zapomnianego języka żurawi D. Leavitta, którego bohaterami są ojciec i syn, jednocześnie przechodzący swój coming out. W przypadku Klubu korynckiego A. Hollinghursta mamy do czynienia z jeszcze większą rozbieżnością wiekową, gdyż opisywany jest z jednej strony młody dorosły z jego podbojami miłosnymi i karierą społeczną, z drugiej strony zaś starzec z jego wspomnieniami i schyłkiem życia.

Przypadkiem specjalnym na tej płaszczyźnie tematycznej są powieści opisujące z perspektywy określonego wieku głównego bohatera całe jego dotychczasowe życie – nie będąc jednak powieścią (auto)biograficzną, lecz fikcyjną – jak w przypadku Like People in History F. Picano. Łatwo zauważyć, że biograficzno-psychiczno-rozwojowy punkt ciężkości danej powieści bierze się z jednej strony z wieku narratora jako głównego bohatera, którego narracja uwzględnia jego dojrzałość psychiczną i doświadczenie życiowe, i z drugiej strony z przedstawionych wspomnień życiowych uwzględniających ówczesną dojrzałość postaci.

Nie trudno zauważyć jak duża jest różnorodność tematyczna powieści gejowskich, uświadamiając sobie, że każda manifestacja, każdy kontekst danej płaszczyzny tematycznej może zostać przez pisarza połączony z każdym innym kontekstem każdej innej płaszczyzny tworząc w ten sposób fabułę danego utworu.

Dla przykładu, kombinacja kontekstów dla dzieci, nie dla dzieci runners water bottle handheld, o dzieciach, o dorosłych daje możliwość, że powieść o dzieciach może, ale nie musi być powieścią dla dzieci, jak i że powieść dla dzieci może, ale nie musi być powieścią o dzieciach.

Podobnie jest z coming outem, religią, otoczeniem społecznym i wychowywaniem dzieci: powieść o coming oucie może być tak samo o nastolatkach jaki i o osobach w podeszłym wieku, lub o żonatych mężczyznach z dziećmi, żyjących na wsi w kulturze islamskiej, jak i o wysoko wykształconych mężczyznach bez tożsamości religijnej żyjących w aglomeracji Nowego Jorku wychowujących wspólnie dzieci z lesbijskimi matkami.

Powieść może być usytuowana jednocześnie w środowisku klerykalnym i subkulturze gejowskiej, jednocześnie w kulturze afrykańskiej i tzw. zachodniej, opowiadać jednocześnie o życiu w ukryciu i w związku gejowskim, jak i jednocześnie o konflikcie, chorobie i śmierci w rodzinie i o coming oucie, zakochaniu, miłości i karierze zawodowej. Powieść gejowska jest w swojej złożoności tak samo nieograniczona, jak każdy inny podgatunek powieści.

Powieść gejowska jest tak samo nieograniczona tematycznie, jak każdy inny podgatunek powieści. Stwierdzając ten fakt, nasuwa się pytanie, czym różni się wobec tego powieść gejowska od każdej innej powieści, której nie nazwano by gejowską. Różnica ta jest związana z tym, co jest najważniejsze w każdej powieści – gejowskiej czy niegejowskiej – bo z tematyką utworu, czyli z cechami charakterologicznymi bohaterów i z fabułą. Narzuca się więc pytanie, jakie muszą być różnice charakterologiczne bohaterów i różnice kontekstów tematycznych, czyli fabuły, żeby powieść była nazywana gejowską.

O ogólnie uznaną definicję powieści gejowskiej jest trudno, nawet jeżeli występowanie homoseksualnego mężczyzny jako bohatera podawane jest jako element wspólny how to tenderize tough steak. Ale nawet fakt występowania homoseksualnego bohatera nie stwarza z danego utworu powieści gejowskiej. Nawiązując do powyższego opisu płaszczyzn tematycznych i ich możliwych manifestacji, jest tak, że istnienie kontekstu homoseksualności, który jest usytuowany tematycznie na własnej dla siebie płaszczyźnie, jest najważniejszym punktem wyjściowym dla zdefiniowania powieści gejowskiej. Ale tak samo jak istnienie homoseksualnego bohatera, tak samo występowanie kontekstu homoseksualnego jest wprawdzie warunkiem wyjściowym, ale same z siebie też jeszcze nie stwarza z utworu powieści gejowskiej.

Warunkiem zdefiniowania powieści jako gejowska jest usytuowanie konstelacyjne kontekstu homoseksualności jako punkt centralny utworu. Innymi słowy, kontekst homoseksualności w ogóle, lub homoseksualności bohaterów w szczególności, musi być – mówiąc przenośnie – jak tło obrazu, na którym wszystkie namalowane elementy to pozostałe tematy utworu.

Zatem homoseksualność bohatera powieści jest wprawdzie sama w sobie tylko jednym kontekstem z tylko jednej płaszczyzny, mianowicie orientacji seksualnej, ale ten kontekst musi być punktem odniesienia dla przedstawienia cech psychicznych postaci i całej fabuły utworu, by można ten utwór zdefiniować jako powieść gejowską.

Homoseksualność bohatera jako kontekst centralny – innymi słowy centralność tematyczna jego orientacji seksualnej – ma wpływ na wszystkie inne tematy powieści. Wpływ ten nie manifestuje się jednak poprzez stwarzanie sztucznych kontekstów jak „gejowskie podejście do tematu śmierć partnera” lub „myślenie o średniowieczu jak osoba homoseksualna”, dlatego, że ani śmierć partnera ani średniowiecze nie ulegają w swojej postaci wpływom związanym z orientacją seksualną pojedynczych osób.

Wpływ kontekstu homoseksualności indywidualnego bohatera objawia się jednak wśród konstelacji zbudowanej ze wszystkich tematyzowanych kontekstów danej powieści. Kontekst homoseksualny jest zatem w powieści gejowskiej tematem, który łączy się z każdym innym tematem tejże powieści z pozycji centralnej, łącząc też w ten sposób wszystkie konteksty ze sobą.

Dla przykładu, śmierć partnera to śmierć osoby, z którą bohater żył w homoseksualnym związku partnerskim (homoseksualność + partnerstwo + śmierć). Fakt życia w homoseksualnym związku partnerskim był też związany z konfrontacją np. najbliższej rodziny lub współpracowników lub społeczności lokalnej z tematem homoseksualizmu (homoseksualność + coming out + rodzina + zatrudnienie + otoczenie + kultura).

Podobnie fakt związku dwojga mężczyzn był np. na płaszczyźnie socjologiczno-środowiskowej związany z kontekstem światka gejowskiego, z relacjami z rodzeństwem zmarłego partnera, z heteroseksualnym kręgiem przyjaciół obojga, jak i z karierą zawodową partnera w tzw. klasie intellektualistów (homoseksualność + środowisko gejowskie + rodzeństwo + krąg heteroseksualnych przyjaciół + środowisko intelektualne + zawód).

Zatem powieść gejowska kreuje konstelację tematyczną, w której kontekst homoseksualności jest klamrą spinającą całą fabułę i jednocześnie dającą uzasadnienie dla przedstawienia wszystkich innych tematów właśnie w tymże kontekście homoseksualności.

Centralny kontekst homoseksualności nie musi być nawet kontekstem głównym, czyli wątkiem, któremu poświęcona jest większość fabuły, żeby spełniać zadanie klamry tematycznej, i w ten sposób konstytuować utwór jako powieść gejowską. Dlatego, że kontekst homoseksualny odnosi się do orientacji i praktyk seksualnych, czyli jest tylko w gejowskich powieściach erotycznych i pornograficznych tematem głównym. W pozostałych rodzajach powieści gejowskich kontekst homoseksualny pozostaje wprawdzie centralną klamrą tematyczną, ale nie jest kontekstem głównym. Odróżnianie kontekstu centralnego homoseksualności (tematu klamry) od kontekstu głównego o innej tematyce (głównego tematu fabuły) jest zatem kluczem do zrozumienia istoty każdej powieści gejowskiej.

Powieść gejowska to jeden z najnowszych podgatunków względnie nurtów tematyczno-stylistycznych polskiej literatury narracyjnej. Kinga Dunin scharakteryzowała w 2005 roku w Gazecie Wyborczej klimat recenzji i omówień książek z tematyką homoseksualną buy stainless steel water bottle.

Zwraca ona uwagę na moment przesilenia tematyki homoseksualnej w polskiej kulturze w ostatnim dziesięcioleciu, i odzwierciedlającej go literaturze, będący znakiem przechodzenia tej tematyki z obszaru tabu do obszaru świadomości społecznej. Z jednej strony, towarzyszący tej zmianie klimat skandalu, ukazuje istniejące jeszcze duże opory społeczne, z drugiej strony klimat mody na tematykę homoseksualną odzwierciedla dynamikę dążności do ujawniania się pisarzy jako osoby homoseksualne i ich powieści jako literatura gejowska.

Pierwszym widocznym wynikiem tegoż przesilenia jest etykietowanie powieści jako gejowskie, czyli legitymizacji tego nurtu w literaturze, co do niedawna było konsekwentnie pomijane przez krytykę, choć takie powieści były zarówno pisane przez Polaków już od czasu Młodej Polski, jak i licznie tłumaczone na język polski w latach 80 i 90. Dunin podkreśla również sprzyjający temu uświadomieniu wpływ coming outu polskich pisarzy, jak i jawne istnienie społeczności gejowskiej otwarcie utożsamiającej się z tematyką homoseksualizmu i z nurtem gejowskim w literaturze.

Biorąc pod uwagę międzynarodowe nagrody honorujące twórczość literacką tematyzującą homoseksualizm mężczyzn, znajdziemy w polskim przekładzie powieść Mistrz (The Master) irlandzkiego pisarza Colm´a Tóibín´a, opartą na życiu Henry´ego James´a, która to powieść zdobyła pierwsze miejsce w kategorii narracja o homoseksualizmie mężczyzn (gay men´s fiction) nagrody Lambda Literary Award – najbardziej uznanej nagrody dla literatury LGBT w krajach angielskojęzycznych – w roku 2004. Pierwsze miejsce Mistrz zdobył również w irlandzkiej nagrodzie International IMPAC Dublin Literary Award honorującej literaturę narracyjną angielskojęzyczną lub dostępną w angielskim przekładzie z całego świata. Mistrz dostał się w 2004 roku również do ścisłego finału (short list) najbardziej prestiżowej nagrody literackiej krajów angielskojęzycznych, czyli Nagrody Bookera przyznawanej w Wielkiej Brytanii.

Co ciekawe, w tym samym roku (2004), w którym Mistrz dostał się do ścisłego finału (short list) Nagrody Bookera, pierwsze miejsce – po raz pierwszy w historii tej nagrody – zdobyła inna powieść gejowska, mianowicie Linia piękna (The Line of Beauty) Alana Hollinghursta. Powieść ta jest dotychczas najwyżej uhonorowaną powieścią gejowską w historii literatury. Inną, również gejowską powieścią Hollinghurst´a w polskim przekładzie jest Klub Koryncki (The Swimming Pool Library), o którym Edmund White – inny ceniony pisarz powieści gejowskich – w roku 1988 napisał w Sunday Times surely the best book about gay life yet written by an English author. Również gejowska powieść Spadająca gwiazda (The Folding Star) Hollinghursta, która dostała się do ścisłej czołówki (short list) Nagrody Bookera w 1994 roku, jest dostępna w polskim przekładzie.